«Οι λέξεις μέσα από τον Η / Υ» (1999, ΔΙΑΒΑΣΗ, Αθήνα)

Χαριτίνα Καραίνδρου - Ιστορικός Τέχνης

Η Ελένη Πολυχρονάτου χρησιμοποιώντας ακουαρέλα, ακρυλικά, μελάνι, λαμαρίνα νέον, μέταλλο η Η/Υ συνθέτει εικαστικά λέξεις και σκέψεις παραδίδοντας ένα έργο ποιητικά συμβολικό με έντονα Ουμανιστικό χαρακτήρα.

Λιτές συνθέσεις, με σφρίγος και εσωτερική ενέργεια αποδεικνύουν με αρμονικές γραμμικές φόρμες ότι κέντρο, μέτρο όλων είναι ο Άνθρωπος, όχι με το μέγεθος ή τη θέση του στον χώρο αλλά με την ανυψωτική, ελασματική στάση του, που έχοντας την εικονογραφική δύναμη προσευχής εκφράζει την εσωτερική του αναγκαιότητα για ένωση με το Θείο. Σχεδιασμένος αφαιρετικά, με την εκφραστική αυτάρκεια που κρύβουν οι ελάχιστες γραμμές, ο Άνθρωπος της Πολυχρονάτου είναι ένα πνευματικό έλασμα με νύξεις αθανασίας που ελευθερώνεται από τη στιγμή που μάχεται ενάντια στο πνεύμα της βαρύτητας : το κεφάλι του ατενίζει ψηλά με τη δύναμη του Λόγου, ο θώρακας τεντώνεται σαν τόξο εκφράζοντας την ανάγκη για κίνηση και δημιουργία, τα πόδια στέκονται σταθερά στη γη με τη δύναμη της θέλησης.

Ακόμα και στις συνθέσεις στις οποίες απουσιάζει η ανθρώπινη μορφή, τα ίχνη της γίνονται φανερά μέσα από τα εικαστικά σύμβολα των στοιχείων της Φύσης και της ανθρώπινης δημιουργικότητας: δένδρα, πουλιά, ψάρια, σπίτια, αστέρια, βουνά, πόλεις. Και εδώ οι γραμμές είναι απλές, σχηματικές με μία τοξοειδή δυναμική κίνηση που αρνείται τη φθορά, εντείνοντας τον πνευματικό, ειρηνικό χαρακτήρα του έργου, την ανιμιστική χροιά των στοιχείων της Φύσης, την ανάγκη της ένωσης με ότι καλύτερο υπάρχει μέσα μας, την αναζήτηση της Γνώσης και της Αρετής.

Ο φιλοσοφικός, ανθρωποκεντρικός στοχασμός της δημιουργού, η πίστη στη δύναμη του Καλού, αποδίδεται εικαστικά με μελάνι σε λευκό φόντο, ακουαρέλλες, και ακρυλικά σε τελάρα όπου συμβιώνει αρμονικά η γήινη ενέργεια του κόκκινου, με τον κοσμικό, μυστικιστικό ιδεαλισμό του μπλε, και τον αποκαλυπτικό, λυτρωτικό χαρακτήρα του κίτρινου.

Άλλοτε πάλι κομμάτια λαμαρίνας χαράζονται με λέϊζερ δημιουργώντας δένδρα, πουλιά και ανθρώπινες φιγούρες που διαπερνώνται και θερμαίνονται από κρυφό φωτισμό.

Στις τρεις διαστάσεις το μέταλλο μεταμορφώνεται σε στητές σιδερένιες ράβδους, που μοιάζουν με τοτέμ, για να σκαρφαλώσουν πάνω του, όλο και πιο ψηλά τα εικαστικά σύμβολα λέξεων, ενώ η βάση του συχνά σκαλίζεται για να ελευθερωθεί το Φως του Κόσμου.

Οι φράσεις-σκέψεις που συντροφεύουν τις επιτοίχιες συνθέσεις λειτουργούν σαν μια αισιόδοξη ποιητική σπονδή στην Ανθρώπινη ύπαρξη, σαν μια ευχή για αρμονική συνύπαρξη της Θεωρίας και της Πράξης, του πνεύματος και της ύλης στον καθημερινό βίο και σαν μία υπενθύμιση ότι η ουσία του Ανθρώπου δεν είναι τίποτα άλλο παρά το σχήμα που θα δώσει ο ίδιος στην ύπαρξή του .